Wróżby w romantyzmie

Twórcy romantyczni, jak Mickiewicz, Słowacki, Krasiński czy Goethe przywołują swych utworach postaci wróżek , demonów, szatana czy diabła podkreślając wszechstronność twórczości. Adam Mickiewicz w drugiej części dramatu pt. „Dziady” ukazuje ludowy obrzęd, który sięga swymi korzeniami czasów pogańskich. Autor kreuje atmosferę magii i grozy umieszczając akcję dramatu w przycmentarnej kaplicy. Obrzęd prowadzi Guślarz, który wzywa duchy zmarłych. Jego zadania częściowo przypominają poczynania szekspirowskich czarownic. W dramacie pojawiają się trzy typy duchów, wyróżnione ze względu na rodzaj popełnionych grzechów. Dwa duchy lekkie – Rózia i Józio, duch najcięższy – widmo złego pana, pasterka – duch pośredni. Po zakończeniu obrzędu pojawia się jeszcze jeden nieproszony duch, z krwawą raną na piersi. Jest on niezależny od zaklęć Guślarza, samowolnie pojawia się w kaplicy.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *